Hallo allemaal,

Het zit er op. Het seizoen 2012 is klaar en het is tijd voor een rustperiode.

Een podium werkt verslavend en vooral een World Triathlon Serie-podium. Dit is, met uitzondering van een olympisch podium,  het hoogste wat je in de olympische afstand triatlon kan halen.
Toch hadden John en ik, na lang wikken en wegen, gekozen voor een start bij U23 in Auckland. Waarom? Omdat het koude omstandigheden zouden zijn en een wetsuitswim. Deze omstandigheden zijn niet in mijn voordeel. Ik ben nog jong en heb door de olympische cyclus een versneld traject gedaan door bij de elite te starten. Daarom hebben we voor het WK toch de keuze gemaakt om voor U23 te gaan.
De omstandigheden waren inderdaad koud, met een watertemperatuur van 14,5 graden en een buitentempratuur 15 graden, was het ‘chilly billy’.
Door de zweminhoud die ik aan het begin van het jaar gemist heb en Lucy Hall in het veld kwam ik op bijna 2minuten achter de kop uit het water en ging aan de slag op de fiets. Omdat ik een goede loopster ben en een zwaar fietsparcours moest worden afgelegd, werd er weinig overgenomen en heb ik 6 van de 8 rondes op kop gefietst. Het gat bleef 2min. Tot ik in het 7e rondje de informatie kreeg dat ik beter mijn benen kon gaan sparen. Gevolg… niemand fietste en het gat liep op naar 3 minuten. Met het lopen kon ik redelijk snel mijn benen vinden. Maar de benen die ik in Stockholm had waren er niet. Met toch de snelste looptijd finishte ik als 10e.