Hallo allemaal,

Elke druppel zweet, elke traan, elke blaar, elk litteken van welke val partij dan ook wordt overdonderd met elke glimlach. Het is of ik een beetje in een droom leef. Het voelt nog onwerkelijk maar o zo mooi om na al dat harde werken een wereldpodium te mogen beklimmen. Ik weet ook even niet waar ik moet beginnen. In ieder geval als ik dit schrijf is het midden in de nacht. Ik ben klaar wakker en zit in mijn bed met 2 vermoeide benen. Wat een dag.
Een late start in Auckland voelde weer anders dan een vroege start in andere wedstrijden. Na een stuk van de mannenrace op tv te hebben gekeken, pakte ik mijn spullen om naar de atletelounge te gaan en de laatste voorbereidingen voor mijn race te treffen.
Zenuwachtig, een beetje. Fit, fitter als voor Mooloolaba. Uitgerust, ja zeker. Klaar om te racen, ik denk het van wel. Het moment van de waarheid naderde en als 7e mocht ik mijn positie op het ponton kiezen. Moeilijke keuze, omdat de 6 anderen voor mij zich verspreid hadden opgesteld. Mijn positie werd, midden op het ponton, nummer 21. Het zwemonderdeel was heftig, veel klappen en golvend water en toch wist ik als 16e uit het water te komen en na de wissel bij de eerste fietsgroep aan te sluiten.
Dan is al dat zwoegen in het zwembad toch niet voor niets geweest.