|
Hallo allemaal,
God allemachtig wat doe ik hier? Waarom doe ik mezelf dit aan? Kan ik het wel? Verdorie, focus Maaike, kom op. Je hebt hard getraind, er zijn een hoop dingen goed gegaan. Kijk waar je staat. Aan de andere kant van de wereld en je mag deelnemen aan een wereldklasse wedstrijd!
Verdorie ik poep hier haast in mijn broek van de zenuwen. Sta ik daar als broekie tussen al die topatleten. Switch Maaike switch, kom op je mag hier staan tussen die topatleten, zelf ben je goed, daarom mag je hier staan. Mijn benen voelen moe, dan mijn armen ook nog. Kom op Maaike, dat is goed, pijn is fijn, jeuk is leuk en bloed is goed!! Enjoy it, het geklap, het schreeuwende publiek… geniet..!!!
Herkenbaar? Een aantal mensen zal denken, wat doet die zichzelf aan. De andere helft weet wat ik bedoel met deze gevoelens maar ook met de kick die je er van krijgt.
Voor degene die denken wat doet die zichzelf aan. I will explain! Wedstrijdspanning.
Alle atleten, topsport of agegroup, allemaal kennen ze het wel en de kunst is om juist de positieve gedachten te laten overheersen wat de kick en het genot groot maakt. Zo reset het negatieve en enjoy it!
Waarom mijn titel de naam reset heeft gekregen, reset van negatieve gedachten maar het heeft dan ook nog een andere reden. Mijn bloedonderzoek na Sydney vertelde me niets nieuws, maar gaf wel een bevestiging dat mijn immuunsysteem nog niet op het oude niveau terug is na mijn pfeiffer en virale infectie van het vorig jaar. Natuurlijk baal ik. Maar life goes on, zo is mijn leven als atleet ook. Maar soms zou een reset knop wel even fijn zijn! |
|
En ondanks alle mankementen, I enjoy life very very much en het besef dat ik van mijn leven, mijn sport, mijn werk, mijn doel hou. Dit kreeg ik ook weer toen ik mijn fiets uitgepakt had voor mijn eerste fietsride hier in Sedona, Arizona in de US, toen ik op de fiets sprong, maar ook toen ik mijn loopschoenen vast aan mijn voeten maakte en mijn zwempak uit de kast trok, het water langs mijn lichaam voelden glijden, de wind door mijn haren voelde waaien en de zon op mijn huid voelden stralen. En wanneer je kijkt naar de dingen die fout gingen of mislukt zijn wordt je daar niet gelukkig van. Zo werd voor mij Sydney weggevaagd
Dat ik het gelukt heb dat ik hier in de enorm mooie natuur kan fietsen lopen en zwemmen. Omhoog kijk tijdens mijn tempotraining, die zwaar voelt, en de top van de Bell Rock en het Courthouse Butte zie, waar ik vanuit mijn appartement al zich op heb. Want ja, daar zit ik op het moment en ik voel me goed, ik voel me gelukkig en geniet van mijn leven.
Naast deze mooie gedachte heb ik een beslissende keuze gemaakt afgelopen seizoen. Door de keuze dat ik het WK U23 in Beijing heb laten schieten voor Yokohama, wat me nu een start oplevert in St.Diego en Madrid.
Kort om, Ik relativeer en realiseer me dat het leven als atleet niet gemakkelijk is maar wel heel heel erg mooi.
Nog 2 weken en ik zet mijn voeten weer op Nederlandse bodem.
Tot snel!
Heel veel groetjes,
Maaike.
PS. Mooi colum op triathlon226.nl
|
|
MAAIKECAELERS.com
