|
14 mrt - you are never alone! |
|
Hee hallo allemaal,
Eerst even een korte update. Op het moment ben ik in Wanaka. Eigenlijk zou ik op de Snowfarm zijn. Dit is in de bergen tussen Wanaka en Queenstown op 1600 meter hoogte, maar afgelopen weken bleek mijn immuun systeem toch niet altijd zo betrouwbaar en stabiel te zijn. Hierdoor willen we geen risico lopen en hebben John en ik voor het zekere i.p.v. het onzekere gekozen. Dat betekent dat ik niet op hoogte ga maar beneden in town blijf. Hier verblijf ik bij Noeline en Rod, waar ik het ook erg naar mijn zin heb. De andere atleten komen naar beneden om te trainen. Dat betekent dat ik overdag over het algemeen wel bij het team ben. We blijven hier 2 weken en daarna vliegen we naar Mooloolaba in Australië voor de World Cup en de laatste test voor de kwalificatiereeks die gaat komen.
Even genoeg over de stand van zaken. Ik wil het in deze blog hebben over toeschouwers en eenzaamheid. Deze 2 onderwerpen gaan in mijn blog samen.
Elke wedstrijd heeft zijn eigen sfeer. De opzet van de wedstrijd heeft hier mee te maken maar ook de toeschouwers. Veel toeschouwers zoals in Hamburg of Auckland en weinig toeschouwers zoals in Tongyeong, Zuid-Korea. Elke toeschouwer heeft zijn eigen verhaal en reden waarom hij of zij aanwezig is bij het evenement. Maar voor deze evenementen gaat heel wat werk af. Uren zwoegen om op deze race te kunnen pieken. Hier zijn vaak weinig of geen toeschouwers. Eigenlijk ook maar goed. Want de focus moet bij de training zijn en toeschouwers betekent ook vaak afleiding. In de training train je dus ook om gefocust te blijven zodat je in de wedstrijden niet wordt afgeleid door de toeschouwers. Dat betekent niet dat deze toeschouwers je niet raken. Soms geven deze toeschouwers je een extra boost om net iets dieper of harder te kunnen gaan. Maar de afgelopen tijd had ik wel toeschouwers bij de training. Deze toeschouwers weten niet dat ze mijn toeschouwers zijn en deze toeschouwers zullen ook absoluut niet weten dat ze mijn toeschouwers zijn. Maar deze toeschouwers moedigden me wel aan en gaven mij steun bij de zware trainingen. |
|
Jullie willen nu natuurlijk weten wie deze toeschouwers zijn. Deze toeschouwers zijn er een hele hoop maar ik heb 1 favoriet die ik graag met jullie wil delen. Deze toeschouwer is alleen bij looptrainingen en alleen op een bepaald stuk van Marsden Valley. Dit is een stuk waar ik vaak hardloop in Nelson. Hij zit altijd in het gras, te genieten van de zon, zijn ontbijt, lunch of diner. Het konijn van Marsden Valley. Hij is wit met bruin en heeft hangoren. Hij zit er met duurlopen of met hill reps. Hij is er zo goed als altijd en ondanks dat dit konijn zit te genieten van zijn leventje en waarschijnlijk geen idee heeft dat ik daar loop, geeft hij me op een of andere manier steun.
Toen ik in Wanaka alleen rond het meer rende, omdat de rest van de atleten op de Snowfarm waren, besefte ik me dat je je nooit eenzaam en alleen hoeft te voelen. Toen ik op de Glendhu Bay Track (het pad rond het meer) liep en het net leek of ik het enige mens op aarde was met de schapen en konijnen om me heen voelde ik me gelukkig, genoot ik en besefte ik dat, ondanks dat deze dieren niets zeggen of niet eens weten wie je bent, je toch niet alleen en ongelukkig hoeft te zijn. Dat je eigenlijk van deze dieren support en steun kunt krijgen en misschien denk je nu wel wat een raar persoon is die Maaike toch maar zoals mijn opa Jean me altijd zei: het zijn de kleine dingen die het doen!
Heel veel groetjes,
See you soon and take care,
Mikie( Aangezien ze Maaike hier niet uit kunnen spreken).
|
|
MAAIKECAELERS.com
